آهای آدم بزرگا این ماجرا رو دیدین؟
آهای آهای بچه ها این قصه رو شنیدین؟

قصه ی ازدواج جوونمرد پهلوون
قصه ی ازدواج دخت شاه پریون

یه روزی روزگاری یه پهلوون عاشق
رفت به خواستگاری دخت ماه و شقایق

پدر می گفت پهلوون تو ای روز بهاری
قول میدی که تو هرگز اونو تنها نذاری؟

پهلوونه مکثی کرد چشماشو به زمین دوخت
انگار جوابی نداشت انگار دلش خیلی سوخت

پدر قهقهه ای زد چشم پدر درخشید
انگاری با این سوال خیلی چیزا رو فهمید

گفت که منتت رو به جون و دل خریدم
آهای آهای عزیزم چایی بیار دخترم

از توی آشپزخونه یکدفعه و خیلی زود
دختره با خجالت که شادی هم درش بود

قدم گذاشت به روی دیده های پهلوون
چایی گرفت جلوی جوونمرد قصه مون

وقتی سینی رو گرفت جلوی اون جوونمرد
پهلوون قصه مون با اون نگاش سوال کرد

«اگه اینو بفهمی اگه اینو بدونی
تو این دنیای خاکی من میرم تو می مونی

من میرم و تو دندون روی جیگر میذاری
بعد من این تویی که پرچم و بر میداری

و اونایی که امروز میخندن و زبونن
فردا که من نبودم قلب تو می سوزونن

برای بچه ی ما مادری و هم پدر
حالا جوابت چیه چیه جواب آخر؟

برای عشق پاکت یه پهلوون قابله؟»
دختره با نگاهش انگار جواب داد « بله»

بابای من سوال کرد مادر من جواب داد
چشم نرگس هر دو ابری شد و گلاب داد

پهلوون بانگاش گفت « دلم می خواد بدونی
تو گود این زمونه تو خیلی پهلوونی»

عقد این دو تا عاشق چقدر قشنگ و زیباست
اسم بابام اباالفظل اسم مامان فریباست

دو روز بعد عروسیش از باباجون جدا شد
بابای تازه داماد راهی جبه ها شد

می گن بابام دوید و زد از تو خونه بیرون
مادر نو عروسم دوید به دنبال اون

بابای تازه داماد دویدش و دویدش
مادر نو عروسم دیگه اونو ندیدش

آی دونه دونه دونه نون و پنیر و پونه
یه پهلوون تو جبهه فرشته ای تو خونه

پهلوونه تو جبهه تفنگ گرفت به دستش
فرشته توی خونه به پای اون نشستش

پهلوونه تو جبهه حماسه ها آفرید
فرشته توی خونه خواب تشنگی رو دید

خواب دیدش توی باغه نشسته روی تخته
پرنده ای تو قفس به شاخه ی درخته

خواب می دیدش پرنده نفس نفس میزنه
آب دونه داره اما تن به قفس میزنه

مامان جونم توی خواب سوی قفس دویدش
بابام میون دشمن نعره ز دل کشیدش

انگار یه دستی از غیب در قفس رو وا کرد
دشمن سر بابا رو از بدنش جدا کرد

یکدفعه اون پرنده از تو قفس پریدش
رفت و رسید به خورشید مامان دیگه ندیدش

بابای بی سر من می خورد هی پیچ و تاب
همین جا بود که مادر یهو پریدش از خواب

مامان پریدش از خواب با یک دل پر از درد
بابا جونو صدا زد گریه کرد و گریه کرد

با گریه گفت:« پهلوون پهلوون آهای آهای
همون وقتی که رفتی فهمیدم که نمی آی

فهمیدم که نمی آی آهای آهای شنفتی؟
خواستگاریم یادته با اون نگات چی گفتی؟

وقتی بابام بهت گفت تو اون روز بهاری
قول بدی که تو هرگز من و تنها نذاری

سکوتتو یادته؟یادته مکثی کردی؟
اونجا بودش که گفتم میشه که بر نگردی

فهمیدم که پهلوون مرد جهاد و جنگه
راضیم اما دلم بی قراره و تنگه»

سلام بدیم به اون دل که تنگ و بی قراره
صبری کنید جوونا قصه ادامه داره

آی دونه دونه دونه نون و پنیر و پونه
پهلوونه قصه رو آوردنش به خونه

مامان نشست کنارش باباجون و نگاش کرد
با اون نگاه نازش بابا جون و صداش کرد

با اون نگاش می پرسید بالاخره اومدی؟
با اون نگاش می گفت : « چقدر خوشگل شدی؟

چقدر خوشگل شدی اومدی خواستگاری؟
دیگه باید قول بدی من و تنها نذاری»

با چشماش اینجوری گفت:« پهلوون آهای آهای
چیزی بگو جوونمرد مگه منو نمی خوای؟»

با دیده بوسه میزد به پیکر پهلوون
چشاش به کاغذی خورد توی جیب پهلوون

یه کاغذ سوخته رو دیدش تو جیب بابا
با این جمله ی زیبا دوست دارم فریبا

فرشته ی عزیزم همسر بی قرارم
حالا بهت قول میدم تو رو تنها نذارم

این بار مامان سوال کرد بابای من جواب داد
آهای آهای جوونا بوی گلاب نمیاد؟

فکر نکنین جوونا که این آخر کاره
تا این بوی گلاب هست قصه ادامه داره

بیاین با هم ببینیم تو گود این زمونه
کیه که پهلوونه؟کیه که پهلوونه؟!

بعدش بگیم پهلوون خیلی خیلی نوکریم
می پرسین برای چی؟ برای این ...... بگذریم!!!

شهید  ابوالفضل سپهر

مادر

ای مادر شهید

اشکهایت بوی فراق می دهد

گوئی تو رازی را در دلت نهفته داری …..

از تو می خواهم که بازگوئی از آن زمانی که فهمیدی

و در خلوتش در نیمه های شب سر بر سجاده دارد دریای دلش طوفانی است .

بازگوئی ، شوق رفتن را ، احساست را هنگامی که عطر ایمان را در وجودش حس کردی ، از هنگامی که کوله بار سفرش را مهیا می ساختی ، او را در آغوش می گرفتی ،

 به اشکهایت رنگ شوق می بخشیدی و راهش را به قرآن می گشودی .

قلبت چگونه می تپید وقتی نامه ای از او به دستت می رسید

یا خبری از همرزمانش می شنیدی ؟

می خواهم برای من باز گوئی از آخرین نامه اش  - چه نوشته بود؟

چگونه از تو خواست تا خاکستر سبزش را پذیرا باشی ؟

باز گوئی از لحظه ای که همسنگرش را پشت در خانه دیدی

و خبر پروازش را از او شنیدی .

می دانم

در اشکهایت ، فرزندت را به یاد آوردی از زمانی که او را در آغوش گرفتی و به او آموختی که چگونه ببیند ، بشنود و … حال تو تکه ای از وجودت را در آسمانها می بینی . 

اکنون حضورش را چگونه حس می کنی ؟

می دانم

عکسهایش ، لباسهای گلگونش، نامه هایش ، همسنگرش،… او را همیشه در یادت

زنده نگه خواهند داشت .اما می خواهم بدانم قصه ی غصه ات را ، رازت را ،

لحظه ای را که بر مزارش‌‌ سر می نهی و با اشک ، خاطرش را سبز نگه می داری و با او سخن می گوئی . باز گوئی لحظه ای را که دعای تحویل سال را می خوانی و به عکسهایش خیره می شوی.

حتما برای او تعریف خواهی کرد از همسنگرش  ؛

از او که زخمهای کهنه اش دوباره سر  باز کرده

و تمام وجودش چون شمعی است در سوز و گداز ،

از او که در خلوتش چشم به آسمان دوخته  و آرزوی دیدار بی تابش کرده است.

بازگو که ، تو برای همسنگرش هم اشک می ریزی و

اشکهایت تنها مرحمی است بر فراق

ای مادر شهید .

بسم رب الشهدا و الصدیقین:
چه کسی می داند جنگ چیست؟
چه کسی می داند فرودیک خمپاره قلب چند نفر را می درد؟
چه کسی می داند جنگ یعنی سوختن، یعنی آتش، یعنی گریز به هر جا،
به هر جا که اینجا نباشد، یعنی اضطراب که کودکم کجاست؟
جوانم چه می کند؟ دخترم چه شد؟
به راستی ما کجای این سوال ها و جواب ها قرار گرفته ایم ؟
کدام دختر دانشجویی که حتی حوصله ندارد عکس های جنگ را ببیند و اخبار آن را بشنود.
از قصه دختران معصوم سوسنگرد با خبر است؟
آن مظاهر شرم و حیا را چه کسی یاد می کند که بی شرمان دامنشان را آلوده
کردند و زنده زنده به رسم اجدادشان به گور سپردند.

کدام پسر دانشجویی می داند هویزه کجاست؟
چه کسی در هویزه جنگیده؟
کشته شده و در آنجا دفن گردیده؟
چه کسی است که معنی این جمله رادرک کند:
نبرد تن و تانک؟! اصلا چه کسی می داند تانک چیست؟
چگونه سر 120دانشجوی مبارز و مظلوم زیر شنی های تانک له می شود؟

آیا می توانید این مسئله را حل کنید؟
گلوله ای از لوله دوشکا با سرعت اولیه خود از فاصله هزار متری شلیک می شود
و در مبدا به حلقومی اصابت نموده و آن راسوراخ کرده وگذر می کند،
حالا معلوم نمایید سرکجا افتاده است؟
کدام گریبان پاره می شود؟
کدام کودک در انزوار و خلوت اشک می ریزد؟
و کدام کدام .............؟
توانستید ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
اگر نمی توانید، این مسئله را با کمی دقت بیشتر حل کنید:
هواپیمایی با یک و نیم برابر سرعت صوت از ارتفاع ده متری سطح زمین، ماشین لندکروزی را که با سرعت درجاده مهران –
دهلران حرکت می نماید، مورد اصابت موشک قرار می دهد،اگراز مقاومت هوا صرف نظر شود.
معلوم کنید کدام تن می سوزد؟ کدام سر می پرد؟
چگونه باید اجساد را از درون این آهن پاره له شده بیرون کشید؟
چگونه باید آنها را غسل داد؟
چگونه بخندیم و نگاه آن عزیزان را فراموش کنیم؟
چگونه می توانیم در شهرمان بمانیم و فقط درس بخوانیم.
چگونه می توانیم درها را به روی خود ببندیم و چون موش در انبار کلمات کهنه کتاب لانه بگیریم؟
کدام مسئله را حل می کنی؟ برای کدام امتحان درس می خوانی؟
به چه امید نفس می کشی؟ کیف و کلاسورت را از چه پر می کنی؟
از خیال، از کتاب ، از لقب شاخ دکتر یا از آدامسی که هر روز مادرت درکیفت می گذارد؟
کدام اضطراب جانت را می خورد؟
دیر رسیدن به اتوبوس، دیر رسیدن سر کلاس، نمره گرفتن؟
دلت را به چه چیز بسته ای؟ به مدرک، به ماشین، به قبول شدن در حوزه فوق دکترا؟
صفایی ندارد ارسطو شدن خوشا پر کشیدن، پرستو شدن
آی پسرک دانشجو، به تو چه مربوط است که خانواده ای در همسایگی
تو داغدار شده است؟جوانی به خاک افتاده است؟
آی دخترک دانشجو، به تو چه مربوط است که دختران سوسنگرد را به اشک نشانده اند؟ و آنان را زنده به گور کردند؟
هیچ می دانستی؟ حتما نه! ...
هیچ آیا آنجا که کارون و دجله و فرات بهم گره می خورد، به دنبال آب گشته ای تا اندکی زبان خشکیده کودکی را تر کنی
و آنگاه که قطره ای نم یافتی؟
با امیدهای فراوان به بالین آن کودک رفتی تا سیرابش کنی؟
اما دیدی که کودک دیگر آب نمی خورد!!
اما تو اگر قاسم نیستی، اگر علی اکبر نیستی،
اگر جعفر و عبدالله نیستی،
لااقل حرمله مباش!
که خدا هدیه حسین را پذیرفت و خون علی اکبر و علی اصغر را به زمین پس نداد.
من نمی دانم که فردای قیامت این خون با حرمله چه خواهد کرد....
پس بیاید حرمله مباشیم۰

:::: صراط مصطفی ::::

خدایا! هدایتم کن! زیرا میدانم که گمراهی چه بلای خطرناکی است. خدایا! هدایتم کن! که ظلم نکنم، زیرا میدانم که ظلم چه گناه نابخشودنی است. خدایا! نگذار دروغ بگویم، زیرا دروغ ظلم کثیفی است. خدایا! محتاجم مکن که تهمت به کسی بزنم، زیرا تهمت، خیانت ظالمانه ای است. خدایا! ارشادم کن که بی انصافی نکنم، زیرا کسی که انصاف ندارد شرف ندارد. خدایا! راهنمایم باش تا حق کسی را ضایع نکنم، که بی احترامی به یک انسان، همانا کفر خدای بزرگ است. خدایا! مرا از بلای غرور و خودخواهی نجات ده، تا حقایق وجود را ببینم و جمال زیبای تو را مشاهده کنم. خدایا! دلم از ظلم و ستم گرفته است، تو را به عدالتت سوگند میدهم که مرا در زمره ستمگران و ظالمان قرار ندهی. خدایا! میخواهم فقیری بی نیاز باشم، که جاذبه های مادی زندگی، مرا از زیبایی و عظمت تو غافل نگرداند. خدایا! خوش دارم گمنام و تنها باشم، تا در غوغای کشمکش های پوچ مدفون نشوم. خدایا! به سوی تو می آیم، از عالم و عالمیان می گریزم، تو مرا در جوار رحمت خود سکنی ده. از نوشته های شهید مصطفی چمران

فرازی از وصیت نامه شهید

خدایا پرواز را به ما بیاموز تا مرغ دست اموز نشویم

از نور خویش اتش در ما بیفروز تا در سرمای بی خبری نمانیم

خون شهیدان را در تن ما جاری گردان تا به ماندن خو نکنیم

خدایا چشمی عطا کن که برای تو بگرید

دستی عطا کن تا دامانی جز تو نگیرد

پایی عطا کن که جز راه تو نرود

و جانی عطا کن که برای تو برود

شهید مهدی رجب بیگی   

A7/1191805591.jpg

" می گویند عاشق واقعی را باید هنگام درد و رنج و بلا محک زد

عاشق نه تنها از معشوق دست نمی شوید بلکه در عاشقی

راسخ تر می شود"

 وقتی باران تابوت

روی دستان موج به دنبال خود می بالیدبا ناباوری نگاه

می کردم . اغوش گرم مادر چه بی صبرانه انتظارت را

می کشید و پدر چه سربلند ایستاده بود. چشمهایم

را به خودشان واگذار کردم در خلوت تنهایی خود زار

می زدند. هوا انقدر معطر بود که انگار تمام اسمان

را یاس پوشانده بود .هیاهوی استقبال از لاله ها.

شاید باور نکنی چون خودت را لایق این همه

بزرگواری نمی دانستی اما موج بود که تو را به

هر طرف می برد . تابوتت خالی بود و من دوباره

به انتظار نشستم. ثانیه ها چقدر با شتاب

گلبو ته های صبرم را چیدند ومرا بی تاب تر کردند

 من در خصاص غرورچشمانم زندانی بودم و تو بر بال

 ملائک تا عرش پر گشودی.وقتی نور خدا بر دلت تابید

از خاک بریدی و بال در بال فرشتگان برای همیشه

اسمانی شدی.

و من چقدر دیر متوجه شدم که جا ماندم

^{امروز براي شهدا وقت نداريم}

^{اي داغ دل لاله تو را وقت نداريم}

^{با حضرت شيطان سرمان گرم گناه است}

^{ما بهر ملا قات خدا وقت نداريم}

^{چون فرد مهمي شده نفس دغل ما}

^{اندازه يك قبله دعا ، وقت نداريم}

^{در كوفه تن ،غيرت ما خانه نشين است}

^{بهر سفر كرب و بلا ، وقت نداريم}

^{تقويم گرفتاري ما پر شد ه از زرد}

^{اي سرخ ، گل لاله ، تو را وقت نداريم}

^{هر چند كه خوب است شهيدانه بميريم}

^{خوب است ، ولي حيف كه ما وقت نداريم}

همه وظیفه دارند که از اسلام دفاع کنند در برابر توطئه ها بایستند و با ان مقابله کنند. آنها که در برابر خطرهایی که متوجه اسلام شده است قیام نکنند و به دفاع برنخیزند، آن ها در عدد مردگانند.

امام خمینی (ره)

29/اسفند/1341 مسجد اعظم قم

^{فریاد می زد : سوختم ... آب ، آب .
تمام بدنش را تاول پوشانده بود.}

^{می خواستم برایش آب بیاورم، اما ظرف پیدا نکردم.}

^{دست آخر یک پوتین برداشتم و از در آسایشگاه زدم بیرون. پوتین را پر از آب کردم .}

^{موقع برگشت، سرباز عراقی من را دید و یک نبشی آهنی به طرفم پرتاب کرد .}

 ^{کمرم به شدت زخمی شد، اما خودم را رساندم به آسایشگاه.}

 ^{به اسیر شیمیایی گفتم: بلند شو: برایت آب آوردم.}

^{سرش را بالا گرفتم . چند قطره آب از توی پوتین ریختم توی دهانش. لبخندی روی لبش نشست و .. شهید شد.}